HR: Human Resources of Horribly Reactive?

Op de Vlerick HR Day van dit jaar had ik de kans om Peter Hinssen te interviewen naar aanleiding van de publicatie van zijn nieuwste boek 'The Network always wins'. Het is de lang verwachte opvolger van zijn bestseller 'The New Normal'. In het komende nummer van Marketing Update kan u trouwens een bespreking vinden van dit boek. Tijdens zijn uiteenzetting op deze hoogmis voor human resources managers had deze professor technology op de London Business School het onder andere over Generation N.

Generation N met de N van Networks is de eerste generatie die volledig geconnecteerd is en opgegroeid is met een smartphone, internet, sociale media, etc. De nodige bijsturing die dit vergt op het huidige human resources beleid wordt in menig bedrijf enorm onderschat. Volgens Hinssen is het alsof deze generatie iedere morgen op weg naar hun werk door een poort moet die hen teleporteert van de 21e eeuw naar de 20e eeuw. Niet alleen de technologie waarmee ze  moeten werken in hun organisatie is vaak verouderd ten opzichte van hun eigen speeltjes, ook de vaak zeer strakke hiërarchische bedrijfsstructuur waarin ze moeten werken voldoet niet aan hun geconnecteerde leefwereld. HR staat volgens Hinssen dan ook niet voor de afkorting Human Resources, maar eerder voor 'Horribly Reactive'.



Bedrijven moeten enerzijds afstappen van de idee dat mensen nog van 'cradle to grave' voor hetzelfde bedrijf werken en anderzijds moeten ze de interne netwerken beter stimuleren. Als je weet dat roddels zich sneller verspreiden dan de communicatie via de traditionele kanalen van de communicatiedienst dan weet je voldoende. Het stimuleren van platformen als Yammer kunnen al een eerste stap zijn. Het boek bevat helaas geen heilige graal of blue print hoe je deze Generation N nu echt beter op de wenken bedient. HR-professor Dirk Buyens biedt daar m.i. een beter antwoord op, o.a. met het concept van jobcrafting. Om te vermijden dat social talents van de Generation N binnen een afzienbare tijd getransformeerd worden tot social pasive krijgen werknemers bij dergelijk concept de opportuniteit om hun job meer zelf te kneden zodat deze relevanter wordt voor hen. De HR-afdeling zou deze jobcrafting pro-actief beter moeten faciliteren. Daarnaast zou deze dienst ook de uitwisseling van kennis tussen de oudere generatie en generation N moeten stimuleren. Zo zouden jongeren hun social media kennis kunnen overdragen naar de soms oudere, analoge fosielen in hun bedrijf.



Matthieu van den Bogaert
Redacteur Marketing Update

Een goede manager zaait verwarring

Het woordje chaos smaakt bij veel mensen als een wolkje zure melk in hun routineus kopje koffie. Veel managers doen er dan ook vaak alles aan om de elementen die de vertrouwde structuur kunnen ondermijnen in de wasbak door te spoelen. Volgens Ori Brafman, auteur van het boek ‘Een goede manager zaait verwarring’, kan een vleugje ongestructureerdheid juist bevorderlijk zijn binnen en buiten het bedrijfsleven. Als rode draad doorheen het boek haalt Brafman zijn ervaringen met het Amerikaanse leger aan dat zijn hulp inriep om een log overheidsorgaan creatiever en innovatiever te doen inspelen op een sterk veranderende wereld. Brafman formuleert drie belangrijke regels in zijn boek die iedere organisatie creatiever kunnen maken.

Regel 1: Wees doof voor de sirenenzang van gegevens verzamelen en meten

We zijn vaak geneigd om te denken dat we een probleem alleen kunnen oplossen met nog meer brainstormsessies, nog meer efficiency, schema’s en nog harder en langer werken. Onze hersenen zijn echter goed in het oplossen van problemen zodra we ons niet op een specifieke taak richten, dan pas kan volgens Brafman het eurekagevoel toeslaan. De gedachtesprong doet me sterk denken aan het boek “De filosofie van het nachtoog” van Erik Oger, een professor waar ik in een ver universitair verleden nog les van heb gehad.

Regel 2: Creëer serendipiteit binnen een gestructureerde omgeving (gestructureerde chaos) en maak witruimte productief

Volgens Brafman had Einstein, die zijn doctoraat met de hakken over de sloot haalde, zijn relativiteitstheorie nooit kunnen ontwikkelen als hij een postje had bekleed in de starre universitaire structuur. Kinderen die genoeg stuurloze speelruimte krijgen zouden dan weer betere punten halen dan kinderen met (over)strakke uurschema’s. In zijn boek haalt Brafman ook enkele andere mooie cases aan uit de IT-en marketingwereld.

“ In de periode vóór Apple en ook later, voordat hij het bedrijf nieuw leven inblies, had Apple-oprichter Steve Jobs zich op allerlei terreinen bekwaamd. In zijn studietijd kreeg hij belangstelling voor kalligrafie, iets wat op het eerste oog weinig met computerwetenschap en computerontwerpen te maken heeft (…) Dat ongestructureerde uitstapje naar een totaal andere discipline betaalde zich tien jaar later niettemin dubbel en dwars uit.”

Het aspect van downtime productieve tijd is belangrijk op het werk. Het is niet voor niets dat je in bedrijven als Apple, Facebook of Google de meest creatieve werkomgeving ziet. Het artikel “12 Of The Coolest Offices In The World” illustreren dit.

Regel 3: Koester Unusual suspects

Nintendo had nooit zo een succes als Donkey Kong of Mario Bros kunnen hebben als ze niet een voor die tijd unusual suspect als Shigeru Miyamoto in hun bedrijf zouden hebben aangenomen. Cisco schept naar verluidt veel kansen voor de eigen medewerkers om als unusual suspect naar een andere afdeling te verkassen om nieuwe businessconcepten te bedenken.

“Wat hebben Yammer, Tesla Motors en Linkedin gemeen? Ze zijn allemaal opgericht door oud-medewerkers van Paypal. Volgens de theorie van de georganiseerde chaos zorgden de fijnmazige sociale netwerken in Silicon Valley voor serendipiteit: dankzij het vrije verkeer van medewerkers konden unusual suspects moeiteloos van bedrijf switchen.”

Zit je als creatieveling met een writer's block of een creatieve leegte, dan is het geen slecht idee om gebruik te maken van interne netwerken zoals Yammer. Volgens de auteur nodig je bovendien bij momenten ook best eens een unusual suspect uit naar je werk. Benieuwd of mijn ma, gepensioneerd én creatief, tijd heeft in haar drukke agenda om mee te gaan naar het werk van haar zoon.

Matthieu van den Bogaert
Redacteur Marketing Update

Safe the Internet

Toen ik een aantal jaren geleden mijn huis kocht aan de Moervaart had ik enkel een eigendomsbewijs en wat figuurlijk scheefgestapelde bakstenen in handen. Ok, ik overdrijf misschien een beetje maar echt modern kon je de woonst allerminst noemen. Het enige wat ik van de oorspronkelijke woonst heb overgehouden zijn wat oude stenen, een oude gietijzeren kachel en een heleboel krantenknipsels die als isolatie in de kelder tegen de muren plakten. De knipsels dateerden van 1923 tot 1978 en bevatten fragmenten van de Duitse bezetting, de onderscheiding van Winston Churchill en iets over een transfer van Johan Cruyf. Het waren voornamelijk Canadese kranten en het deed me nogmaals reflecteren over het feit dat er vroeger ontzettend veel tijd zat tussen de gebeurtenis en het tijdstip waarop de ontvanger de boodschap onder de ogen kreeg. Ik vermoed dat een Canadese krant er dagen moet over hebben gedaan om in een Moerbeekse bus te vallen. Vandaag gaat alles sneller. Een goal wordt gezet aan de andere kant van de oceaan 1 seconde later is er wel een tweet op mijn feed die me aanport om te juichen.

De snelheid waarmee we onbeperkt toegang hebben tot informatie, we vinden het een vanzelfsprekendheid. De Amerikaanse Federal Communications Commission zou volgens sommigen deze vanzelfsprekendheid wel eens naar de eeuwige jachtvelden kunnen sturen. Er ligt een wetsvoorstel op tafel dat Internet Service Providers de mogelijkheid zou bieden om zelf te beslissen welke content ze nog gratis ter beschikking stellen en welke niet. Op die manier zou er een internet op twee sporen ontstaan die de netneutraliteit tot een relikwie uit het verleden zou herleiden. Het internet zou dan gerund worden als een televisiestation dat ons gaat voorschotelen wat we gratis mogen bekijken en wat niet en waarvoor we bijgevolg moeten bijbetalen. Om dit te verhinderen zijn er enkele internetactivisten met een "Summer to save the internet"-petitie gestart. Meer informatie vind je op: www.freepress.net/internetsummer14. Alvast iets dat we zeker in de gaten moeten houden want als we moeten betalen voor informatie, dan kunnen we net zo goed weer kranten gaan kopen, desnoods een Canadese!


Matthieu van den Bogaert
redacteur Marketing Update

Sleutel op Europees slot voor Big Brother

In de maand mei van vorig jaar ontplofte er wereldwijd een databommetje toen Edward Snowden naar buiten kwam met enkele wanpraktijken van de NSA (National Security Agency). De cliché-uitspraak "Big Brother is watching you" bleek meer aan te leunen bij de realiteit dan de fictie. We zijn nu een dik jaar later en dat was reden genoeg voor Panorama om een uitzending te wijden aan de stand van zaken rond de 'EU Data Protection Reform'. Deze Europese wetgeving zou alle 500 miljoen Europese burgers moeten beschermen tegen digitale uitwassen. Kunnen we nu met een gerust geweten Facebooken, emails verzenden of online bankverrichtingen doen?

De Oostenrijkse internetactivist Max schrems vroeg alvast de data op die Facebook van hem in zijn bezit had en kreeg - na ontzettend veel aandringen - een cd-rom met daarop 1200 pfds die zijn data bevatten. Deze data waren onderverdeeld in 57 datacategorieën. Groot was zijn verrassing dat één van de categorieën opvallende data bevatte zoals chatgespreken die werden gewist, gps-locaties die hij nooit had gedeeld, enzovoorts. Hij diende daarop 22 klachten in tegen Facebook, die vanzelfsprekend 'not amused' waren met de negatieve publiciteit die deze stunt met zich meebracht. Het was blijkbaar de eerste keer dat een consument het bedrijf zo hard aan de kaak had gesteld.

Bovenstaand voorbeeld is voor Europees comissaris Viviane Reding reden genoeg om te blijven strijden voor een een betere privacybescherming. Reding wil burgers meer controle geven over hun eigen data en dat hoofdzakelijk op twee manieren. In de eerste plaats is er de zogenaamde 'Right to be forgotten'. Er moeten volgens haar systemen bestaan die vooral jongeren moeten beschermen tegen zaken die ze nu online plaatsen en hen eventueel jaren later (voorbeeld tijdens een sollicitatie) nog kunnen achtervolgen. Ten tweede is er het aspect van data portability. Zoals je het recht hebt om je telefoonnummer mee te nemen naar een andere operator, zo zou je volgens haar het eveneens het recht moeten hebben om je data over te dragen naar een andere partij.

Deze twee zaken zouden volgens Reding in de toekomst 'standard policy' moeten zijn. De grote data-companies zoals Google, Facebook, Microsoft, etc. staan daar echter niet echt om te springen. Deze grote jongens zetten nu de zware lobbymachine in om ervoor te zorgen dat de Europese Commissie te ver zou gaan in deze dataregelgeving-en restricties. Er werden maar liefst 3.000 amendementen ingediend met als doel deze wetgeving af te zwakken. De wet moet nog definitief gestemd worden door de Europese raad van ministers en het is nog koffiedik kijken of deze heren en mevrouwen politici data-privacy ofwel bedrijfsbelangen als eerste liken.


Matthieu van den Bogaert
redacteur Marketing Update

Marketing Update 114: Broadcast Yourself

In het nieuwe nummer van Marketing Update staat Youtube centraal. Het kanaal zag op Valentijnsdag 2005 het levenslicht en de liefde van het publiek voor dit videokanaal van Google is sindsdien alleen maar toegenomen. Reden genoeg voor de redactie om er een heel nummer aan te wijden. We hebben daarnaast zoals altijd ook aandacht voor andere marketing-en communicatietrends. Alvast vijf vaststellingen uit het nieuwe nummer:

1. In 'Iedereen marketeer' stelt Paul Van Damme zich de vraag waarom je als adverteerder nog tonnen euro's zou uitgeven voor de productie van filmpjes, waarbij de filmische kwaliteit vaak de overhand krijgt op de boodschap of de brand awareness. "Who took my badjas?" Ja, wie was dat ook al weer? In zijn tweede artikel "Hoe haalt Zaka hoge kijkcijfers" geeft Paul het antwoord op de vraag wat je als marketeer in dat geval veel beter kan doen op Youtube.

2. Gerdi van Kerckhoven zet de Linkedin bedrijfspagina in de spotlight. Ze haalt onder andere het mooie voorbeeld aan van Delta Airlines die een partnership aanging met Linkedin. Het resultaat is Delta Innovation Class, een programma waarbij mensen via Linkedin op een vlucht in contact kunnen komen met een mentor.



3. Annick Colman gaf eerder dit jaar een workshop aan het DM Institute rond Explainer Video's. Je hebt deze sessie gemist? Geen nood, in dit nummer geeft ze twee pagina's vol tips. Wist je bijvoorbeeld dat je geen tekenacademie moet hebben gevolgd om een storyboard te creëren? Software als StoryboardThat en Storyboard Pro van Atomic Learning kunnen je helpen.

4. In de coverstory 'Spiderman met boekentas' krijg je een interview voorgeschoteld met Tom Rumes, televisieregisseur en docent aan de Thomas More Hogeschool. Hij geeft inzichten rond onder andere multiplatform delivery, interactiviteit en viral video's. Wist je trouwens dat deze onderstaande hoax van zijn hand is?



5. Frans Reichardt snijdt in "Email more & Don't be stupid" een ontzettend boeiende discussie aan. Waarom zou je tijd en energie stoppen in segmentatie om daarmee het e-mailvolume te verlagen en het percentage opens en clicks met ocharme enkele percentages te verhogen. Is het sop de kolen wel echt waard?

Nog geen abonnement op Marketing Update, geen nood u kan dit euvel onmiddellijk recht zetten! Zo, nu ben je weer volledig mee.